Ewa Granowska (1946–2016)

Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta), 1966–1973, zakończone dyplomem.
Zajmowała się malarstwem sztalugowym, rysunkiem i ceramiką unikatową. Należała do czołówki polskich ceramików. Ministerstwo Kultury i Sztuki czterokrotnie przyznało jej stypendium twórcze.
W latach 1976–2005 aktywnie działała w Grupie Twórczej „Nie tylko MY”.
Zrealizowała ponad 30 wystaw indywidualnych. Brała udział w licznych przeglądach sztuki oraz wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą, m.in. we Włoszech, Niemczech, Szwecji i Czechach.
Do jej prac należą m.in. „Duo” (1999), „T. Kantor – Umarła klasa” (2005) oraz „Mój Herbert” (2008).
W 2013 roku w ramach I Biennale Mistrzów Ceramiki im. Bronisława Wolanina odbyła się wystawa pt. „Zapis – malarstwo, rysunek, ceramika” z okazji 40 lat pracy twórczej artystki.
Prace w zbiorach muzealnych, m.in. w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, Muzeum Porcelany w Wałbrzychu (dawniej Muzeum Okręgowe w Wałbrzychu), Muzeum Ceramiki w Bolesławcu, Muzeum ASP im E. Gepperta we Wrocławiu.